tag:blogger.com,1999:blog-85201190962841823522012-02-16T17:25:40.995-08:00ഓര്മ്മക്കൂട്ട്ഇത് എന്റെ ജീവിതമാണ്.. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇവിടെ അതിഭാവുകത്വങ്ങളും അതിശയോക്തികളുമില്ല.. ഇടവേളകളില് കടന്നുവരുന്നവര് പോലും എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നവരും ആയിരിക്കുന്നവരുമാണ്Jagannadhan Thandappallyhttp://www.blogger.com/profile/02048209764072055050noreply@blogger.comBlogger21100tag:blogger.com,1999:blog-8520119096284182352.post-46472877428947910062011-01-21T01:39:00.000-08:002011-01-21T01:51:27.135-08:00ബാല്യത്തിനു നഷ്ടപ്പെട്ടത്<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; line-height: 25px; "><span class="Apple-style-span" >ഇത് എനിക്ക് എന്റെ ബാല്യത്തിനു നഷ്ടപ്പെട്ടതല്ല... എനിക്കെന്റെ ബാല്യത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നതും എന്റെ മക്കള്ക്ക് അനുഭവിക്കാന് ഇല്ലാതെ പോയതുമായ എന്റെ പ്രക്രിതീശ്വരിയാണ്. പിച്ചവച്ചും പിന്നെ ഓടിക്കളിക്കാനും തുടങ്ങിയ കാലം മുതല് എന്റെ വീടിനു ചുറ്റും പഞ്ചാര മണല്ക്കൂനകള് നിറഞ്ഞ ഒരു ഗ്രാമഭംഗി ഉണ്ടായിരുന്നു. പള്ളിപ്പുറം കുന്നുകള് എന്ന് പേരുകേട്ട കേരളത്തിലെ അല്ല ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ സിലിക്ക മണല് ശേഖരം. ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരും ഓടിക്കളിച്ചതും തള്ളിക്കളിച്ചതും അവസാനം വൈകുന്നേരങ്ങളില് അച്ചുകുത്തിപ്പിരി എന്നും പറഞ്ഞു പരസ്പരം മണ്ണ് വാരിയെറിഞ്ഞു മണലില് കുളിച്ചു പിന്നെ ശരിക്കും കുളിക്കാനായി അമ്പലകുളത്തിലേക്ക് ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നതും. പാടത്തിന്റെ മൂലകളിലുള്ള ചെറു കുളങ്ങളില് ചൂണ്ടയുമായി നടന്നു മീന് പിടിച്ച ഞായറാഴ്ചകള് പിന്നെ നിരനിരയായെതിയ പാണ്ടിവണ്ടികള് ഞങ്ങളുടെ ഈ മണ്ണിനെ മറുനാട്ടിലേക്ക് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാന് തുടങ്ങിയപ്പോള്... പ്രതികരിക്കേണ്ടാവരാരും പ്രതികരിച്ചില്ല... ഇനിയില്ല അടുത്ത തലമുറയ്ക്കായി ഇത്തിരിപ്പോന്ന ഗ്രാമ്യഭംഗി. ഇപ്പോള് കുന്നുമില്ല കുളവുമില്ല.... കുറെ വടുക്കള് മാത്രം കാലതിനോരിക്കലും മായ്കാന് കഴിയാത്ത വടുക്കള്..</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8520119096284182352-4647287742894791006?l=jaggu4life.blogspot.com' alt='' /></div>Jagannadhan Thandappallyhttp://www.blogger.com/profile/02048209764072055050noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8520119096284182352.post-78817100639372742292011-01-21T01:26:00.000-08:002011-01-21T01:36:30.484-08:00അഹം<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; line-height: 25px; "><b><span class="Apple-style-span" >എന്നെക്കുറിച്ചാണ് ഞാന് എഴുതുന്നതെങ്കില് ആദ്യം എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട എന്തിനെ കുറിച്ചെങ്കിലും എഴുതണം. അങ്ങിനെ ഒരു വസ്തുവിനെ തിരഞ്ഞപ്പോള് എനികധികം ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വന്നില്ല. കാരണം എനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആ വസ്തു എനിക്ക് വയസ്സ് മൂന്നായത് മുതല് നാളിതുവരെ എന്റെ കൈവശം ഉണ്ട്. എന്റെ കയ്യില് കിട്ടിയപ്പോള് അതൊരു പുതിയ പിഞ്ഞാണം ആയിരുന്നു. ഇപ്പോള് ആ പിഞ്ഞാണത്തിനു പ്രായം മുപ്പതുകളിലൂടെ കടന്നു പോവുന്നു. ഈ പിഞ്ഞാണം എന്ന് വച്ചാല് എന്താണെന്ന് എന്റെ മോള് അഞ്ജലിക്ക് അറിയില്ല. അതവളുടെ കുഴപ്പം കൊണ്ടല്ല , പലതും നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെ കൂട്ടത്തില് ഇത്തരം ചില വാക്കുകളും നമുക്ക് നഷ്ടമാകാറുണ്ട്. ഈ പിഞ്ഞാണം എന്ന് പറഞ്ഞാല് അത്ര മഹത്തായ വാക്കൊന്നും അല്ലായിരിക്കാം. പക്ഷെ ഈ പിഞ്ഞാണം എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. അതിനെ വേണമെങ്കില് സ്റ്റീല് പാത്രമെന്നോ തളിക എന്നോ ഒക്കെ വിളിക്കാമായിരിക്കും. പക്ഷെ അതെനിക്ക് ഏറ്റവും സന്തോഷത്തോടെ തന്നയാള് മരണം വരെ പിഞ്ഞാണത്തിനു വേറൊരു പേരും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്റെ ഈ ആയുസ്സില് ഏറ്റവും കൂടുതല് ആഹാരം ഞാന് കഴിച്ചിട്ടുള്ളത് ഈ പിഞ്ഞാണത്തില് ആണ്. അന്നം ദൈവമാണെങ്കില് ഇത്രയും കാലം എന്റെ അന്നത്തെ കാത്ത ഈ പിഞ്ഞാണവും ദൈവികം</span> </b><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px;">തന്നെയാണ്. </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8520119096284182352-7881710063937274229?l=jaggu4life.blogspot.com' alt='' /></div>Jagannadhan Thandappallyhttp://www.blogger.com/profile/02048209764072055050noreply@blogger.com2